„Mów do swoich dzieci tak, jakby były najmądrzejszymi, najmilszymi, najpiękniejszymi i magicznymi ludźmi na Ziemi. To, w co uwierzą, jest tym, kim się staną.”
To zdanie zasługuje na miejsce na lodówce, w ramce na biurku, a może nawet jako przypomnienie na ekranie telefonu. Bo właśnie w tych kilku słowach zawiera się cała siła rodzicielstwa.
Nie chodzi o to, żeby dzieciom mówić tylko to, co miłe. Chodzi o to, by mówić z szacunkiem. Z uważnością. Z wiarą, że każde słowo ma znaczenie.
Bo ma.
Dzieci chłoną to, co o nich mówimy. Kiedy słyszą: „Jesteś mądry, wierzę w ciebie” – zaczynają w to wierzyć.
Kiedy słyszą: „Dasz radę, spróbuj jeszcze raz” – uczą się wytrwałości.
Kiedy słyszą: „Lubię z tobą być” – czują się ważne.
A kiedy słyszą zniecierpliwienie, obojętność albo krytykę? Zaczynają myśleć, że są nieudane. Albo że trzeba zasłużyć na miłość.
Dziecko nie rodzi się z gotowym obrazem siebie. To, kim się staje, w dużej mierze budujemy my – codziennymi słowami, reakcjami, spojrzeniami.
Nie da się mówić idealnie. Nikt nie jest zawsze cierpliwy. Ale można wracać. Można się zatrzymać, spojrzeć dziecku w oczy i powiedzieć: „Przepraszam, poniosło mnie. Ty jesteś ważny. Kocham cię.”
To jedno „kocham cię” – wypowiedziane z głębi serca, bez warunków – potrafi uleczyć więcej niż niejeden prezent.
Dlatego niech dzieci słyszą codziennie, że są dobre, mądre, ciekawe świata. Że ich głos się liczy. Że warto próbować, nawet jeśli coś nie wychodzi od razu.
Niech wiedzą, że są magiczne – nie dlatego, że wszystko robią idealnie, tylko dlatego, że są sobą.
A jeśli czasem nie wiesz, co powiedzieć – po prostu bądź. Twoja obecność też jest słowem.
Dominika
